تبليغاتX
ایمان بیاوریم به آغازفصل سرد....

ایمان بیاوریم به آغازفصل سرد....

« اگر می‌خواهی ترکم کنی »
اگر می‌خواهی ترکم کنی
لبخند را فراموش نکن
کلاه می‌تواند از یادت رود
دستکش، دفترچه‌ی تلفنت
هر آن چیزی که باید دنبالش برگردی
و در ناگهان برگشت گریانم می‌بینی
و ترکم نمی‌کنی

اگر می‌خواهی بمانی
لبخندت را فراموش نکن
حق داری زادروزم را از یاد ببری
و مکان اولین بوسه‌مان
و دلیل اولین دعوای‌مان
اما اگر می‌خواهی بمانی
آه نکش
لبخند بزن

بمان


هالینا پوشویاتووسکا

+نوشته شده در سه شنبه 19 مهر1390ساعت18:19توسط مژده |
هزار دوزخ ...

هزار دوزخ را بر چشمان تو می دوزم

که توان بیابی

که در این روزگار دست ها را بیابی.

من از همه کوهها دورم و در خانه کنار روز نشسته ام

به گیاه نزدیکم می دانی

من همسایه ی یک گلدان شمعدانی هستم

خدمتکاران در باد میل به گریستن دارند

اینجا باغ است

آنجا زبان است

من از باغ من از زبان دورم

به تو نزدیکم

صدای نفس های ترا در باد

در زبان مادری می شنوم.

خواهران ماتم بر ستارگان خیره هستند

زمزمه ی باد است

من در خانه تنها هستم

اکنون بیش از هزار سال است که گریستن در باد را می دانم

گریه می کنم

باد نیست

باران است.

                               "احمد رضا احمدی"

+نوشته شده در چهارشنبه 9 شهریور1390ساعت11:15توسط مژده |
در آستانه ....

زنانه زیستند زندگیست، طغیان عواطف و چشمه های فواران عشق است و من در هم کلامی با تو نازنینم! قصه هایم را زنانه و زنانه تر خواهم نوشت تا زندگی را زیباتر و عاشقانه تر ببینم. زنانه خواهم گفت .زنانه غرق نگاهت می شوم تا زیباهای که در چشمهای مستت عیان است...سیر تماشا کنم! افکارم را، برای اندیشند به زیباها، به عاطفه ها ، زنانه خواهم کرد و زنانه با گذر از هر باغچه گلها را خواهم بوئیت. و با قلم بی رنگم بر هر دیواری خواهم نوشت"من زنم واز خدا بزرگترم، از خدا زیباترم ، از خدا قویترم و دلم دشت مهربان هاست خالق گل و سبزه و زیبایی، می آفرینم عشق را، عواطف را ، زیبایی را.من زنم! از خدا نرمتر و لطفترم، خدا خالق زلزله و بلاهای آسمانیست و من خالق زیبا ها، خدا خشنونت را آفرید و من مهربانی را. من زنم طغیان عواطف! سیل خروشان محبت. رودخانه ای از عشق به هر سو روان

+نوشته شده در سه شنبه 11 آبان1389ساعت22:17توسط مژده |

هرچه با من اينجاست 
رنگ رخ باخته است.
آفتابي هرگز 
گوشه چشمي هم 
بر فراموشي اين دخمه نينداخته است.

اندر اين گوشه خاموش فراموش شده،
كز دم سردش هر شمعي خاموش شده،
ياد رنگيني در خاطر من 
گريه مي‌انگيزد: 
ارغوانم آنجاست 
ارغوانم تنهاست 
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من كه چنين خون آلود 
هر دم از ديده فرو ميريزد.

ارغوان 
اين چه رازي است كه هر بار بهار
با عزاي دل ما مي آيد
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است 
وين چنين بر جگر سوختگان 
داغ بر داغ مي‌افزايد

ارغوان 
پنجه خونين زمين 
دامن صبح بگير 
وز سواران خرامنده خورشيد بپرس 
كي برين دره غم مي‌گذرند؟

ارغوان 
خوشه خون 
بامدادان كه كبوترها 
بر لب پنجره باز سحر غلغه مي‌آغازند، 
جام گلرنگ مرا 
بر سر دست بگير،
به تماشاگه پرواز ببر.
آه بشتاب كه هم پروازان 
نگران غم هم پروازند.

ارغوان 
بيرق گلگون بهار 
تو بر افراشته باش 
شعر خونبار مني 
ياد رنگين رفيقانم را 
بر زبان داشته باش.

تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان،
شاخه همخون جدا مانده من.

+نوشته شده در پنجشنبه 1 مهر1389ساعت17:25توسط مژده |
آهنگ Nancy Sinatra - Bang Bang (My Baby Shot Me Down) Lyrics


I was five and he was six

We rode on horses made of sticks

He wore black and I wore white

He would always win the fight


Bang bang, he shot me down

Bang bang, I hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, my baby shot me down.


Seasons came and changed the time

When I grew up, I called him mine

He would always laugh and say

"Remember when we used to play?"


Bang bang, I shot you down

Bang bang, you hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, I used to shoot you down.


Music played, and people sang

Just for me, the church bells rang.


Now he's gone, I don't know why

And till this day, sometimes I cry

He didn't even say goodbye

He didn't take the time to lie.


Bang bang, he shot me down

Bang bang, I hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, my baby shot me down...


+نوشته شده در سه شنبه 26 مرداد1389ساعت23:12توسط مژده |

حیاط خانه ما گیج است
من از زمانی
که قلب خود را گم کرده است می ترسم
من از تصور بیهودگی این همه دست
و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست میدارد تنها هستم
و فکر میکنم که باغچه را میشود به بیمارستان برد
...من فکر میکنم
...من فکر میکنم
...من فکر میکنم
و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی میشود

+نوشته شده در دوشنبه 25 مرداد1389ساعت9:7توسط مژده |

آه بگذار گم شوم در تو 
کس نیابد دگر نشانه ی من 
روح سوزان و آه مرطوبت 
بوزد بر تن ترانه من 

آه بگذار زین دریچه باز 
خفته بر بال گرم رویاها 
همره روزها سفر گیرم 
بگریزم ز مرز دنیاها 

دانی از زندگی چه می خواهم 
من تو باشم  تو  پای تا سر تو 
زندگی گر هزار باره بود 
بار دیگر تو  بار دیگر تو

+نوشته شده در سه شنبه 19 مرداد1389ساعت17:24توسط مژده |

آخرين ديدار

امروز...

در واپسين ثانيه ها

ايستاده در كنار تو

و تبادل نگاه بود

و دهاني كه گشوده نشد

هرگز

و تمام ....

+نوشته شده در دوشنبه 14 تیر1389ساعت13:55توسط مژده |
شبی بارانی
 

                    

و رسالت من این خواهد بود

                    تا دو استکان چای داغ را                   

 از میان دویست جنگ خونین

 به سلامت بگذرانم

تا در شبی بارانی

آن ها را

 با خدای خویش

 چشم در چشم هم نوش کنیم ...

"حسین پناهی"

+نوشته شده در یکشنبه 16 خرداد1389ساعت13:25توسط مژده |
ساقی نامه
بده ساقی مرا جامی که از این خانه بیگانه دلگیرم

زطوفانی که شد از فتنه اش بس آشیان ویرانه دلگیرم

مرا در حلقه ی دیوانگان کن با می ناب امشب ای ساقی

که از همراهی و هم صحبتی با عاقل و فرزانه دلگیرم

ملولم زین همه تزویر و پند ناصحان بی خبر ساقی

بده تا نشنوم دیگر که از تکرار این افسانه دلگیرم

ز می ساقی غبار غربت از جان پاکساز از خود رهایم کن

که من از زندگی کردن درین بوم وبر و این خانه دلگیرم

گناهش چیست گر پروانه ی عاشق به گرد شمع می گردد

من از بیداد آن شمعی که سوزد هستی پروانه دلگیرم

                            ........................

+نوشته شده در دوشنبه 27 اردیبهشت1389ساعت9:56توسط مژده |
ساعت ها را بگذاريد بخوابند بيهوده زيستن را نيازي به شمردن نيست !!!!!
            

 

خنده ساده نیست، وقتی که مزد گورکن از جان آدمی گران تر است. خنده ساده نیست، وقتی که دانستن و آموختن جرم آدمی می شود. خنده ساده نیست، وقتی که حرامیان سیاهپوش، امان نامه می دهند به قاتلین بالفطره و آدمکشان گردنه گیر و شب روان قمه کش و حتی خداحافظی را هم دریغ می کنند از چشمهای فرزاد که هنوز خیره به چشمهایت نگاه می کند. می پرسد: چرا؟ و تو پاسخش را نمی دانی، هیچ کس نمی داند که چرا چشمهای مردی که هنوز کودکی چشمخانه اش را ترک نکرده است، باید به آسمان شهر دوخته شود. پاهایش بلرزد و دستهایش سرد شود. خندیدن سخت می شود.

امروز نمی توانم طنز بنویسم، اما روزی دیگر خواهم نوشت، آنگاه شهر خنده ها خواهد زد، ای کاش می فهمیدی که فرصت چندان نیست. روز خنده ما خواهد رسید. فردا، پس فردا، تا صفحه آخر هنوز بسیار مانده است. تا آخر شاهنامه که خواهیم خندید.

                              "ابراهیم نبوی"

+نوشته شده در دوشنبه 20 اردیبهشت1389ساعت8:56توسط مژده |
حذف نام فروغ فرخزاد از کتاب شعرشاعران ایران و جهان
دبیر هدبیر همایش شاعران ایران و جهان در پاسخ به پرسشی درباره حذف نام “فروغ فرخزاد” از کتاب شعر شاعران ایران و جهان گفت: ما یک دیپلماسی فرهنگی داریم و یک دیپلماسی دولتی، به همین دلیل نام “فروغ فرخزاد” گرچه در میان مخاطبان شعر شناخته شده اما به دلایل مختلفی در این کتاب نیامده استمایش شاعران ایران و جهان در پاسخ به پرسشی درباره حذف نام “فروغ فرخزاد” از کتاب شعر شاعران ایران و جهان گفت: ما یک دیپلماسی فرهنگی داریم و یک دیپلماسی دولتی، به همین دلیل نام “فروغ فرخزاد” گرچه در میان مخاطبان شعر شناخته شده اما به دلایل مختلفی در این کتاب نیامده است!!!!!!!!!

 

در سرزمین قدکوتاهان

معیارهای سنجش همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند

چرا توقف کنم ؟

من از عناصر چهار گانه اطاعت میکنم

و کار تدوین نظامنامه ی قلبم

کار حکومت محلی کوران نیست

مرا به زوزه ی دراز توحش

در عضو جنسی حیوان چکار

مرا به حرکت حقیر کرم در خلا گوشتی چکار

مرا تبار خونی گلها به زیستن متعهد کرده است

تبار خونی گلها می دانید ؟

 

+نوشته شده در پنجشنبه 2 اردیبهشت1389ساعت8:58توسط مژده |
8 مارس گرامی باد
                                به یاد آور

                                                 وجود ناب

                                                                  درخشش نامت را

                               و بخوان

                                                  تلالو پرواز

                                                                   تا رها شود آسمان.

 

108066.jpg

خيز از جا ، پي آزادي خويش

خواهر من از چه رو خاموشي

خيز از جاي كه بايد زين پس

خون مردان ستمگر نوشي

 

                                                         كن طلب حق خود اي خواهر من

                                                         از كساني كه ضعيفت خوانند

                                                         از كساني كه به صد حيله و فن

                                                         گوشه‌ي خانه ترا بنشانند

 

تا به كي در حرم شهوت مرد

مايه‌ي عشرت و لذّت بودن

تا به كي همچو كنيزي بدبخت

سر مغرور بپايش سودن

 

                                                        بايد اين ناله‌ي خشم آلودت

                                                       بي گمان نعره و فرياد شود

                                                       بايد اين بند گران پاره كني

                                                        تا ترا زندگي آزاد شود

 

خيز از جاي و بكن ريشه‌ي ظلم

راحتي بخش دل پر خون را

جهد كن جهد كه تأمين كني

بهر آزادي خود قانون را

                                                               "فروغ"

 

+نوشته شده در دوشنبه 17 اسفند1388ساعت11:58توسط مژده |
پوچ

آخرین بار

آخرین بار

            آخرین لحظه تلخ دیدار

                                سر به سر پوچ دیدم جهان را

باد نالید و من گوش کردم

                     خش خش برگهای خزان را

باز خواندی

 باز راندی

                     باز بر تخت عاجم نشاندی

                    باز در کام موجم کشاندی

گر چه در پرنیان غمی شوم

                                  سالها در دلم زیستی تو

آه هرگز ندانستم از عشق

                                                 چیستی تو

                                                 کیستی تو

 

+نوشته شده در جمعه 14 اسفند1388ساعت19:26توسط مژده |

             صحبت های من وتو

                                   در این شب سرد

                                                 حکایت جاودانگی احساس است

             شایستی وقت دیگری نمانده باشد

                                              وقصه همین جا وهمین حالا تمام شود

              آنچه مهم است

                                     یاد نوشته من و تو است 

                                                                         روی قلبهایمان

                                                        "امیر       ۱۸/۹/۱۳۸۸"

 

+نوشته شده در سه شنبه 27 بهمن1388ساعت18:5توسط مژده |
من یه دردم

من یه  ایرانی افغانی ترک آمریکاییم           یه روسم عربم چینییم آفریقاییم

من یه یهودی زرتشتی مسیحی بهاییم      هندو مسلمونمو بی مذهبمو بوداییم

یه ایرانی ام که صفا و سادگی رسممه       یه افغانی ام که تاریخم پر ستمه

من یه کردم که رفیقم کوه و تفنگه              یه فلسطینم  که چهل پنجاه سال تو جنگه

یه آفریقایی سیاه مثل عمق جنگل             اونی که رفتار میشه باهاش مثل انگل

یه آلمانی ام که از نازی ها سیلی خورده     یه حزب که واسه جنایتش آبرومو برده

یه آمریکایی که دس تو دس عراقیا              گریه کردیم تو این جنگ و مرگ و غوغا

یه اشک قشنگ از چشم یه تبتی             که میسوزه تو حسرت آزادی مملکتی

یه ایرانی ام که پرچمم و گم کردم              وسط این همه اسم و رسم  سردر گمم

به هر شکل و لباس و زبون تو هر مملکتی ام     به نام عشق و آزادی و انسان حثییتم

به اینکه همه مثل همیم و فقط این یه اصل         به نام انسانیت که زیباترین  رسم

(من یه درد مشترکم فریاد کن منو               دیوار و بشکن و بیرون بزن از این تنو)

(رها شو رها شو تو وسعت دنیا رها شو      با هر رنگ پوستی و زبونی هم صدا شو)

واسه روزی که تمومه زندونا ویرون شن            و چشم مادرا واسه بچه ها گریون نشن

و روح قشنگ هیچ زنی لگدمال نشه               غیرت پر معنی مردها پایمال نشه

و هیچ سری بالا دار نره واسه عقیدش             زنی از ترس خونواده نسوزه تو آتش

روزی که زندگی هیچ کسی تفتیش نشه         ملاک اعتقاد و ایمان تسبیح و ریش نشه

روزی که آزادی تو خیابون همه برابر                 زن و مرد کوچیک و بزرگ خواهر و برادر

روزی که همه جا توی صلح و آزادیه                  قدم به قدم باغ و درخت و آبادیه

لحظه ای که شاید دوباره انسان معنی بشه     تموم این حرفای قشنگ عینی بشه

لحظه ای که میرسه شاید  ولی من نیستم     من خیلی زود تر از اونچه فک کنی میمیرم

ولی تو بمون و به یاد شاهین پرواز کن            پنجره های ذهنتو رو به دنیا باز کن

به جای من بخون و بخند و نفس بکش          تو هر لحظه اگه شد این سرود و آواز کن

بزار کوه پیش مرامت تعظیم کنه                    آسمون بارون و با اشک تو تنظیم کنه

بزار واسه یه بار شده آدم آدم شه                 مث استعاره ای از شعرای سادم شه

                                             "شاهین نجفی"

+نوشته شده در شنبه 26 دی1388ساعت20:11توسط مژده |
نامه بسیار زیبای نادر ابراهیمی به همسرش
 
 
همسفر!
در این راه طولانی كه ما بی‌خبریم
و چون باد می‌گذرد
بگذار خرده اختلاف‌هایمان با هم باقی بماند
خواهش می‌كنم! مخواه كه یكی شویم، مطلقا
مخواه كه هر چه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد
مخواه كه هر دو یك آواز را بپسندیم
یك ساز را، یك كتاب را، یك طعم را، یك رنگ را
و یك شیوه نگاه كردن را
مخواه كه انتخابمان یكی باشد، سلیقه‌مان یكی و رویاهامان یكی.
هم‌سفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست.
و شبیه شدن دال بر كمال نیست، بلكه دلیل توقف است
 
عزیز من!
دو نفر كه عاشق‌اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست كه هر دو صدای كبك، درخت نارون، حجاب برفی قله علم كوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند.
اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت كه یا عاشق زائد است یا معشوق و یكی كافی است.
عشق، از خودخواهی‌ها و خودپرستی‌ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست .
من از عشق زمینی حرف می‌زنم كه ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن یكی در دیگری.
عزیز من!
اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یكی نیست، بگذار یكی نباشد .
بگذار در عین وحدت مستقل باشیم.
بخواه كه در عین یكی بودن، یكی نباشیم.
بخواه كه همدیگر را كامل كنیم نه ناپدید .
بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چیز كه مورد اختلاف ماست، بحث كنیم ،اما نخواهیم كه بحث، ما را به نقطه مطلقا واحدی برساند.
بحث، باید ما را به ادراك متقابل برساند نه فنای متقابل .
اینجا سخن از رابطه عارف با خدای عارف در میان نیست .
سخن از ذره ذره واقعیت‌ها و حقیقت‌های عینی و جاری زندگی است.
بیا بحث كنیم.
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم.
بیا كلنجار برویم .
اما سرانجام نخواهیم كه غلبه كنیم.
بیا حتی اختلاف‌های اساسی و اصولی زندگی‌مان را، در بسیاری زمینه‌ها، تا آنجا كه حس می‌كنیم دوگانگی، شور و حال و زندگی می‌بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ كنیم.
من و تو حق داریم در برابر هم قدعلم كنیم و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم.
بی‌آن‌كه قصد تحقیر هم را داشته باشیم .
عزیز من! بیا متفاوت باشیم
+نوشته شده در جمعه 25 دی1388ساعت21:15توسط مژده |
شکست نیاز

آتشی بود و فسرد

رشته ای بود و گسست

دل چو از بند تو رست

جام جادویی اندوه شکست

آمدم تا به تو  آویزم

لیک دیدم که تو آن شاخه بی برگی

لیک دیدم که تو بر چهره امیدم

خنده مرگی

وه چه شیرینست

بر سر گور تو ای عشق نیاز آلود

پای کوبیدن

وه چه شیرینست

از تو ای بوسه سوزنده مرگ آور

چشم پوشیدن

وه چه شیرینست

از تو بگسستن و با غیر تو پیوستن

در به روی غم دل بستن

که بهشت اینجاست

به خدا سایه ابر و لب کشت اینجاست

تو همان به ‚ که نیندیشی

بمن و درد روانسوزم

که من از درد نیاسایم

که من از شعله نیفروزم

"فروغ"

+نوشته شده در سه شنبه 22 دی1388ساعت20:16توسط مژده |
تعزیه
 

سلام.

امروز رفته بودم تعزیه دو طفلان مسلم که در خمینی شهر برگزار شد.

خیلی به تعزیه علاقه دارم. یک تئاتر کامله. واسه این یک قسمت از فیلمی که گرفتمو می ذارم. البته کیفیت بالایی نداره. آخه من فیلمبردار حرفه ای نیست!

به هر حال امیدوارم خوشتون بیاد.

دانلود

تعزیه یك ژانر نمایشی كامل به شمار می‌آید كه از دل سیر و روند فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اعتقادی ایرانیان در طول قرن‌های گذشته برخاسته است. این‌گونه نمایشی، اگرچه ریشه در آیین‌های سوگ سیاوش و یادگار زریران در پیش از اسلام دارد، اما با واقعه كربلا در سال ۶۱ هجری، مسیری متفاوت را آغاز كرد.

+نوشته شده در شنبه 5 دی1388ساعت22:26توسط مژده |
یلدا....
یلدایی دیگر باز آمد....

نمی دونم باید شادی کرد یا در غم این رهبر عزیز اشک ریخت!

هیچی به ذهنم نرسید برای این پست جز این آهنگ از گروه Qeen

شاد باشید.

 

Empty spaces - what are we living for

Abandoned places - I guess we know the score

On and on, does anybody know what we are

looking for



Another hero, another mindless crime

Behind the curtain, in the pantomime

Hold the line, does anybody want to take it

anymore

The show must go on

The show must go on

Inside my heart is breaking

My make-up may be flaking

But my smile still stays on


Whatever happens, I'll leave it all to chance

Another heartache, another failed romance

On and on, does anybody know what we are living

for

I guess I'm learning, I must be warmer now

I'll soon be turning, round the corner now

Outside the dawn is breaking

But inside in the dark I'm aching to be free


The show must go on

The show must go on

Inside my heart is breaking

My make-up may be flaking

But my smile still stays on


My soul is painted like the wings of butterflies

Fairytales of yesterday will grow but never die

I can fly - my friends


The show must go on

The show must go on

I'll face it with a grin

I'm never giving in

On - with the show -


I'll drop the bill, I'll overkill

I have to find the will to carry on

On with the -

On with the show -

The show must go on...

 

+نوشته شده در یکشنبه 29 آذر1388ساعت22:25توسط مژده |