هزار دوزخ را بر چشمان تو می دوزم

که توان بیابی

که در این روزگار دست ها را بیابی.

من از همه کوهها دورم و در خانه کنار روز نشسته ام

به گیاه نزدیکم می دانی

من همسایه ی یک گلدان شمعدانی هستم

خدمتکاران در باد میل به گریستن دارند

اینجا باغ است

آنجا زبان است

من از باغ من از زبان دورم

به تو نزدیکم

صدای نفس های ترا در باد

در زبان مادری می شنوم.

خواهران ماتم بر ستارگان خیره هستند

زمزمه ی باد است

من در خانه تنها هستم

اکنون بیش از هزار سال است که گریستن در باد را می دانم

گریه می کنم

باد نیست

باران است.

                               "احمد رضا احمدی"

I was five and he was six

We rode on horses made of sticks

He wore black and I wore white

He would always win the fight

Bang bang, he shot me down

Bang bang, I hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, my baby shot me down.

Seasons came and changed the time

When I grew up, I called him mine

He would always laugh and say

"Remember when we used to play?"

Bang bang, I shot you down

Bang bang, you hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, I used to shoot you down.

Music played, and people sang

Just for me, the church bells rang.

Now he's gone, I don't know why

And till this day, sometimes I cry

He didn't even say goodbye

He didn't take the time to lie.

Bang bang, he shot me down

Bang bang, I hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, my baby shot me down...

آخرين ديدار

امروز...

در واپسين ثانيه ها

ايستاده در كنار تو

و تبادل نگاه بود

و دهاني كه گشوده نشد

هرگز

و تمام ....

و رسالت من این خواهد بود

                    تا دو استکان چای داغ را                   

 از میان دویست جنگ خونین

 به سلامت بگذرانم

تا در شبی بارانی

آن ها را

 با خدای خویش

 چشم در چشم هم نوش کنیم ...

"حسین پناهی"

زطوفانی که شد از فتنه اش بس آشیان ویرانه دلگیرم

مرا در حلقه ی دیوانگان کن با می ناب امشب ای ساقی

که از همراهی و هم صحبتی با عاقل و فرزانه دلگیرم

ملولم زین همه تزویر و پند ناصحان بی خبر ساقی

بده تا نشنوم دیگر که از تکرار این افسانه دلگیرم

ز می ساقی غبار غربت از جان پاکساز از خود رهایم کن

که من از زندگی کردن درین بوم وبر و این خانه دلگیرم

گناهش چیست گر پروانه ی عاشق به گرد شمع می گردد

من از بیداد آن شمعی که سوزد هستی پروانه دلگیرم

                            ........................

            

خنده ساده نیست، وقتی که مزد گورکن از جان آدمی گران تر است. خنده ساده نیست، وقتی که دانستن و آموختن جرم آدمی می شود. خنده ساده نیست، وقتی که حرامیان سیاهپوش، امان نامه می دهند به قاتلین بالفطره و آدمکشان گردنه گیر و شب روان قمه کش و حتی خداحافظی را هم دریغ می کنند از چشمهای فرزاد که هنوز خیره به چشمهایت نگاه می کند. می پرسد: چرا؟ و تو پاسخش را نمی دانی، هیچ کس نمی داند که چرا چشمهای مردی که هنوز کودکی چشمخانه اش را ترک نکرده است، باید به آسمان شهر دوخته شود. پاهایش بلرزد و دستهایش سرد شود. خندیدن سخت می شود.

امروز نمی توانم طنز بنویسم، اما روزی دیگر خواهم نوشت، آنگاه شهر خنده ها خواهد زد، ای کاش می فهمیدی که فرصت چندان نیست. روز خنده ما خواهد رسید. فردا، پس فردا، تا صفحه آخر هنوز بسیار مانده است. تا آخر شاهنامه که خواهیم خندید.

                              "ابراهیم نبوی"

در سرزمین قدکوتاهان

معیارهای سنجش همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند

چرا توقف کنم ؟

من از عناصر چهار گانه اطاعت میکنم

و کار تدوین نظامنامه ی قلبم

کار حکومت محلی کوران نیست

مرا به زوزه ی دراز توحش

در عضو جنسی حیوان چکار

مرا به حرکت حقیر کرم در خلا گوشتی چکار

مرا تبار خونی گلها به زیستن متعهد کرده است

تبار خونی گلها می دانید ؟

                                                 وجود ناب

                                                                  درخشش نامت را

                               و بخوان

                                                  تلالو پرواز

                                                                   تا رها شود آسمان.

آخرین بار

آخرین بار

            آخرین لحظه تلخ دیدار

                                سر به سر پوچ دیدم جهان را

باد نالید و من گوش کردم

                     خش خش برگهای خزان را

باز خواندی

 باز راندی

                     باز بر تخت عاجم نشاندی

                    باز در کام موجم کشاندی

گر چه در پرنیان غمی شوم

                                  سالها در دلم زیستی تو

آه هرگز ندانستم از عشق

                                                 چیستی تو

                                                 کیستی تو

             صحبت های من وتو

                                   در این شب سرد

                                                 حکایت جاودانگی احساس است

             شایستی وقت دیگری نمانده باشد

                                              وقصه همین جا وهمین حالا تمام شود

              آنچه مهم است

                                     یاد نوشته من و تو است 

                                                                         روی قلبهایمان

                                                        "امیر       ۱۸/۹/۱۳۸۸"

من یه  ایرانی افغانی ترک آمریکاییم           یه روسم عربم چینییم آفریقاییم

من یه یهودی زرتشتی مسیحی بهاییم      هندو مسلمونمو بی مذهبمو بوداییم

یه ایرانی ام که صفا و سادگی رسممه       یه افغانی ام که تاریخم پر ستمه

من یه کردم که رفیقم کوه و تفنگه              یه فلسطینم  که چهل پنجاه سال تو جنگه

یه آفریقایی سیاه مثل عمق جنگل             اونی که رفتار میشه باهاش مثل انگل

یه آلمانی ام که از نازی ها سیلی خورده     یه حزب که واسه جنایتش آبرومو برده

یه آمریکایی که دس تو دس عراقیا              گریه کردیم تو این جنگ و مرگ و غوغا

یه اشک قشنگ از چشم یه تبتی             که میسوزه تو حسرت آزادی مملکتی

یه ایرانی ام که پرچمم و گم کردم              وسط این همه اسم و رسم  سردر گمم

به هر شکل و لباس و زبون تو هر مملکتی ام     به نام عشق و آزادی و انسان حثییتم

به اینکه همه مثل همیم و فقط این یه اصل         به نام انسانیت که زیباترین  رسم

(من یه درد مشترکم فریاد کن منو               دیوار و بشکن و بیرون بزن از این تنو)

(رها شو رها شو تو وسعت دنیا رها شو      با هر رنگ پوستی و زبونی هم صدا شو)

واسه روزی که تمومه زندونا ویرون شن            و چشم مادرا واسه بچه ها گریون نشن

و روح قشنگ هیچ زنی لگدمال نشه               غیرت پر معنی مردها پایمال نشه

و هیچ سری بالا دار نره واسه عقیدش             زنی از ترس خونواده نسوزه تو آتش

روزی که زندگی هیچ کسی تفتیش نشه         ملاک اعتقاد و ایمان تسبیح و ریش نشه

روزی که آزادی تو خیابون همه برابر                 زن و مرد کوچیک و بزرگ خواهر و برادر

روزی که همه جا توی صلح و آزادیه                  قدم به قدم باغ و درخت و آبادیه

لحظه ای که شاید دوباره انسان معنی بشه     تموم این حرفای قشنگ عینی بشه

لحظه ای که میرسه شاید  ولی من نیستم     من خیلی زود تر از اونچه فک کنی میمیرم

ولی تو بمون و به یاد شاهین پرواز کن            پنجره های ذهنتو رو به دنیا باز کن

به جای من بخون و بخند و نفس بکش          تو هر لحظه اگه شد این سرود و آواز کن

بزار کوه پیش مرامت تعظیم کنه                    آسمون بارون و با اشک تو تنظیم کنه

بزار واسه یه بار شده آدم آدم شه                 مث استعاره ای از شعرای سادم شه

                                             "شاهین نجفی"

آتشی بود و فسرد

رشته ای بود و گسست

دل چو از بند تو رست

جام جادویی اندوه شکست

آمدم تا به تو  آویزم

لیک دیدم که تو آن شاخه بی برگی

لیک دیدم که تو بر چهره امیدم

خنده مرگی

وه چه شیرینست

بر سر گور تو ای عشق نیاز آلود

پای کوبیدن

وه چه شیرینست

از تو ای بوسه سوزنده مرگ آور

چشم پوشیدن

وه چه شیرینست

از تو بگسستن و با غیر تو پیوستن

در به روی غم دل بستن

که بهشت اینجاست

به خدا سایه ابر و لب کشت اینجاست

تو همان به ‚ که نیندیشی

بمن و درد روانسوزم

که من از درد نیاسایم

که من از شعله نیفروزم

"فروغ"

سلام.

امروز رفته بودم تعزیه دو طفلان مسلم که در خمینی شهر برگزار شد.

خیلی به تعزیه علاقه دارم. یک تئاتر کامله. واسه این یک قسمت از فیلمی که گرفتمو می ذارم. البته کیفیت بالایی نداره. آخه من فیلمبردار حرفه ای نیست!

به هر حال امیدوارم خوشتون بیاد.

دانلود

تعزیه یك ژانر نمایشی كامل به شمار می‌آید كه از دل سیر و روند فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اعتقادی ایرانیان در طول قرن‌های گذشته برخاسته است. این‌گونه نمایشی، اگرچه ریشه در آیین‌های سوگ سیاوش و یادگار زریران در پیش از اسلام دارد، اما با واقعه كربلا در سال ۶۱ هجری، مسیری متفاوت را آغاز كرد.

نمی دونم باید شادی کرد یا در غم این رهبر عزیز اشک ریخت!

هیچی به ذهنم نرسید برای این پست جز این آهنگ از گروه Qeen

شاد باشید.