در گذشت پر شتاب لحظه های سرد

                        چشمهای وحشی تو در سکوت خویش

                                                گرد من دیوار میسازد

             می گریزم از تو در بیراهه های راه

                                      تا ببینم دشتها را در غبار ماه

                                                      تا بشویم تن به آب چشمه های نور

                                                                             در مه رنگین صبح گرم تابستان

                      پر کنم دامان ز سوسن های صحرایی

 بشنوم بانگ خروسان را ز بام کلبه دهقان

می گریزم از تو تا در دامن صحرا

سخت بفشارم به روی سبزه ها پا را

                          یا بنوشم سرد علفها را

می گریزم از تو تا در ساحلی متروک

                 از فراز صخره های گمشده در ابر تاریکی 

                                         بنگرم رقص دوار انگیز طوفانهای دریا را

              در غروبی دور

                           چون کبوترهای وحشی زیر پر گیرم

                                                  دشتها را کوهها را آسمانها را

بشنوم از لابلای بوته های خشک

نغمه های شادی مرغان صحرا را

می گریزم از تو تا دور از تو بگشایم

                                  راه شهر آرزو را

                                                                    و درون شهر ...

درب سنگین طلایی قصر رویا را

لیک چشمان تو با فریاد خاموشش

                      راهها را در نگاهم تار میسازد

                                         همچنان در ظلمت رازش

                                                                گرد من دیوار میسازد

           عاقبت یکروز ...

                     میگریزم از فسون دیده تردید

                              می تروام همچو عطری از گل رنگین رویا ها

                                                      می خزم در موج گیسوی نسیم شب

                                                                                می روم تا ساحل خورشید

                       در جهانی خفته در آرامشی جاوید

                                         نرم میلغزم درون بستر ابری طلایی رنگ

                                                          پنجه های نور میریزد بروی آسمان شاد

طرح بس آهنگ

من از آنجا سر خوش و آزاد

دیده می دوزم به دنیایی که چشم پر فسون تو

راههایش را به چشم تار میسازد

                 دیده میدوزم به دنیایی که چشم پر فسون تو

                                                       همچنان در ظلمت رازش

                                                                          گرد آن دیوار میسازد

                                "فروغ"

با بهاری که میرسد از راه ؟

                       یا نیازی که رنگ میگیرد

                                      درتن شاخه های خشک و سیاه ؟

                                                               دل گمراه من چه خواهد کرد ؟

با نسیمی که میترواد از آن

                   بوی عشق کبوتر وحشی

                                    نفس عطرهای سرگردان؟

                                                       لب من از ترانه میسوزد

                                                                   سینه ام عاشقانه میسوزد

پوستم میشکافد از هیجان

                     پیکرم از جوانه میسوزد

                                   هر زمان موج میزنم در خویش

                                                      می روم میروم به جایی دور

بوته گر گرفته خورشید

سر راهم نشسته در تب نور

من ز شرم شکوفه لبریزم

                            یار من کیست ای بهار سپید ؟

                                                       گر نبوسد در این بهار مرا

                                                                    یار من نیست ای بهار سپید

دشت بی تاب شبنم آلوده

                 چه کسی را به خویش می خواند ؟

                                      سبزه ها لحظه ای خموش خموش

آنکه یار منست می داند

                  آسمان می دود ز خویش برون

                                           دیگر او در جهان نمی گنجد

آه گویی که این همه آبی

                   در دل آسمان نمیگنجد

                                         در بهار او زیاد خواهد برد

                                                             سردی و ظلمت زمستان را

می نهد روی گیسوانم باز

تاج گلپونه های سوزان را

ای بهار ای بهار افسونگر

                    من سراپا خیال او شده ام

                                          در جنون تو رفته ام از خویش

شعر و فریاد و آرزو شده ام

می خزم همچو مار تبداری

                     بر علفهای خیس تازه سرد

                                      آه با این خروش و این طغیان

                                                        دل گمراه من چه خواهد کرد ؟

                              "فروغ"

                                   از فروريختن چه پروائيم بود

گر به مردابي زجريان ماند آب

از سكون خويش نقصان يابد آب

جانش اقليم تباهي ها شود

ژرفنايش گور ماهي ها شود

                                     آهوان ، اي آهوان دشتها

                                                      گاه اگر در معبر گلگشت ها

                                                                         جويباري يافتيد آواز خوان

                     روبه استغناي درياها روان

                                                  جاري ازابريشم جريان خويش

                                                                              خفته برگردونه ي طغيان خويش

            يال اسب باددر چنگال او

                                      روح سرخ ماه دردنبال او

                                                             ران سبز ساقه ها رامي گشود

                                                                                           عطر بكر بوته هارا ميربود

برفرازش ، درنگاه هرحباب

                            انعكاس بيدريغ آفتاب

                                               خواب آن بيخواب راياد آوريد

                                                           مرگ درمرداب را ياد آوريد.

                           "فروغ"

محکومم به زنده ماندن نه زندگی ، دلباخته ي غروب دريا وطلوع رويايم .

ذهن آشفته ام پراز خاطرات است ، خوب وبد .وشمالي ترين نقطه دلم

               ازآن كسي است كه هنوز به من بي اعتماد است .

مثل كوه هايي كه به هم نمي رسند ترسم ازنرسيدن است...

          ای کاش

                      می گفتی

                                    چيست آنچه از چشم تو

                                                            تا عمق وجودم جاريست...

شب سیاهی کردوبیماری گرفت

دیده راطغیان بیداری گرفت

                                                   دیده از دیدن نمی ماند، دريغ

                                                                        ديده پوشيدن نمي داند، دريغ

رفت ودرمن مرگزاري كهنه يافت

                      هستيم را انتظاري كهنه يافت

                                                آن بيابان ديد وتنهاييم را

                                                                      ماه وخورشيد مقوائيم را

چون جنيني پير، بازهدان به جنگ

ميدرد ديوار زهدان به چنگ

                                              زنده ، اما حسرت زادن در او

                                                                  مرده ، اما ميل جاندادن دراو

خود پسند ازدرد خود ناخواستن

خفته ازسوداي برپا خواستن

                                          خنده ام غمناكي بيهوده اي

                                                             ننگم ازدلپاكي بيهوده اي

                                          غربت سنگينم ازدلدادگيم

                                                            شور تند مرگ در همخوابگيم

نامده هرگز فرود ازبام خويش

درفرازي شاهد اعدام خويش

كرم خاك وخاكش اما بويناك

بادبادكهاش درافلاك پاك

                                     ناشناس نيمه ي پنهانيش

                                                   شرمگين چهره ي انسانيش

                                                                     كوبكو درجستجوي جفت خويش

                                                                                       ميدود ،معتاد بوي جفت خويش

جويدش گهگاه وناباور از او

                           جفتش اما سخت تنها تر ازاو

                                                 هر دو دربيم هراس از يكدگر

                                                                            تلخكام وناسپاس ازيكدگر

عشقشان ، سوداي محكومانه اي

                                         وصلشان روياي مشكوكانه اي...

                      "فروغ"

سينه ازعطر توام سنگين شده

اي به روي چشم من گسترده خويش

                            شاديم بخشيده ازاندوه بيش

همچو باراني که شويد جسم خاک

هستيم زآلودگي ها کرده پاک

                                                             اي تپش هاي تن سوزان من

                                                             آتشي در سايه ي مژگان من

  اي زگندمزارها سرشارتر

                     اي ززرين شاخه ها پربارتر

                                        اي دربگشوده بر خورشيدها

                                                                         درهجوم ظلمت ترديدها

باتوام ديگر زدردي بيم نيست

                         هست اگر ، جز درد خوشبختيم نيست

                                                           اين دل تنگ من واين بار نور؟

                                                                                           هايهوي زندگي درقعر گور؟

اي دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده برچشمان من

پيش ازاينت گركه درخود داشتم

                               هر كسي را تو نمي انگاشتم

                                                    درد تاريكيست درد خواستن

                                                                           رفتن وبيهوده خود راكاستن

سرنهادن بر سيه دل سينه ها

                              سينه آلودن به چرك كينه ها

                                                    در نوازش ، نيش ماران يافتن

                                                                               زهر درلبخند ياران يافتن

زرنهادن در كف طرارها

گمشدن درپهنه ي بازارها

                        آه اي باجان من آميخته

                                                  اي مرا ازگورمن انگيخته

چون ستاره ، بادو بال زرنشان

آمده از دوردست آسمان

                           ازتو تنهاييم خاموشي گرفت

                                                  پيكرم بوي هم آغوشي گرفت

جوي خشك سينه ام را آب تو

بستر رگهايم راسيلاب تو

                                  درجهاني اينچنين سرد وسياه

                                                            با قدمهايت قدمهايم براه...

                        "فروغ"

مژده ی وصل تو کو کز سرجان برخیزم

                             طایر قدسم واز دام جهان برخیزم

بولای تو که گربنده ی خویشم خوانی

                            ازسر خواجگی کون ومکان برخیزم

یارب ازابر هدایت برسان بارانی

                           پیشتر زانکه چو گردی زمیان برخیزم

برسر تربت من بامی و مطرب بنشین

                          تا ببویت ز لحد رقص  کنان   برخیزم      

خیزوبالا بنما ای بت شیرین حرکات

                          کزسرجان وجهان دست فشان برخیزم

گرچه پیرم تو شبی تنگ درآغوشم کش

                           تا سحر گه  ز کنار تو جوان برخیزم

               روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده

               تاچو حافظ زسر جان وجهان برخیزم.

                                                                                             "حافظ"

                                              رنگ خاموشي درطرح لب است.

بانگي ازدور مرا مي خواند ،

ليک پاهايم درقير شب است.

رخنه اي نيست دراين تلريکي :

                      دروديوار بهم پيوسته .

سايه اي لغزد اگرروي زمين

نقش وهمي است زبندي رسته .

                                          نفس آدم ها

                                                                 سربسر افسرده است .

روزگاري است دراين گوشه ي پژمرده هوا

                                                  هرنشاطي مرده است.

                                                                     دست جادويي شب

                                                                                        دربه روي من وغم مي بندد.

مي کنم هرچه تلاش ،

                        اوبه من مي خندد.

نقش هايي كه كشيدم درروز،

                                     شب زراه آمد وبادود اندود .

طرح هايي كه فكندم در شب،

                                     روز پيدا شد وبا پنبه زدود .

              ديرگاهي است كه چون من همه را

                                               رنگ خاموشي درطرح لب است.

                                                                   جنبشي نيست در اين خاموشي :

                                                                                    دست ها ، پاها درقير شب است .

                          "سهراب"

راز این حلقه ی زر

                 راز این حلقه که انگشت مرا

                                               این چنین تنگ گرفته است ببر

راز این حلقه که درچهره ی او

اینهمه تابش ودرخشندگی است

                    مرد حیران شد وگفت:

                                                حلقه ی خوشبختی است ، حلقه ي زندگي است

همه گفتند : مبارك باشد

دخترك گفت : دريغا كه مرا

بازدر معني آن شك باشد

                   سالها رفت وشبي

                                   زني افسرده نظر كرد برآن حلقه ي زر

                                                                ديد درنقش فروزنده ي او

                                                                           روزهايي كه به اميد وفاي شوهر

                                                    به هدر رفته ، هدر

زن پريشان شد وناليد كه واي

                          واي ، اين حلقه كه درچهره ي او

                                                بازهم تابش ورخشندگي است

                                                                      حلقه ي بردگي بندگي است.

                    "فروغ"

مردي که از کنار درختان خيس ميگذرد....

مزار آن دو دست سبز جوان را ميگويم......

به گرد لايتناهي ميچرخيدند.

چرا نگاه را به خانه ي ديدار ميهمان کردند!

سلام اي شب معصوم!

چه ارتفاع حقيري دارد.

و ناتواني اين دستهاي سيماني.

بربسته ام دوچشم پرازغم را

                   تاننگردنگاه تب آلودم

                                                 این جلوه های حسرت وماتم را

پائیز، اي مسافر خاك آلود

                       در دامنت چه چيز نهان داري

                                         جز برگ هاي مرده وخشكيده

                                                             ديگر چه ثروتي به جهان داري؟

جزغم چه مي دهد به دل شاعر

سنگين غروب تيره وخاموشت؟

                         جزسردي وملال چه ميبخشد

                                                            برجان دردمند من آغوشت؟

         دردامن سكوت غم افزايت          

                               اندوه خفته ميدهد آزارم

                                               آن آرزوي گمشده مي رقصد

                                                                     درپرده هاي مبهم پندارم

                         پائيز ، اي سرود خيال انگيز

                                                       پائيز ، اي ترانه ي محنت بار

                         پائيز ، اي تبسم افسرده

                                                       برچهره ي طبيعت افسونكار.

               "فروغ"

سکه خورشید رادرکوره ظلمت رهاسازند

                         خادمان باغ دنیا رازروی خشم میگفتم

                                                      برگ زرد ماه رااز شاخه شبها جدا سازند

نیمه شب درپرده های بارگاه کبریای خویش

                      پنجه ی خشم خروشانم جهان را زیرورو میریخت

                                                     دستهای خسته ام بعداز هزاران سال خاموشی

                                                                                      کوهها رادردهان باز دریاها فرو میریخت

میگشودم بند از پای هزاران اختر تبدار

میفشاندم خون آتش دررگ خاموش جنگلها

میدریدم پرده های دودرا تا درخروش باد

دختر آتش برقصد مست درآغوش جنگلها

              میدمیدم درنی افسونی باد شبانگاهی

                                تا زبستر رودها ، چون مارهای تشنه، برخیزند

                                                        خسته از عمری بروی سینه ای مرطوب لغزیدن

                                                                                        دردل مرداب تار آسمان شب فروریزند

بادها رانرم میگفتم که برشط شب تبدار

زورق سرمست عطر سرخ گلها راروان سازند

                  گورها را میگشودم تا هزاران روح سرگردان

                                       باردیگر ، درحصار جسم ها، خودرا نهان سازند

گرخدا بودم ملائك راشبي فرياد ميكردم

                    آب كوثررا درون كوزه ي دوزخ بجوشانند

                                         مشعل سوزنده دركف ، گله ي پرهيزكاران را

                                                                           ازچراگاه بهشت سبزتر دامن برون رانند

             خسته از زهد خدائي ، نيمه شب دربستر ابليس

                                   درسراشيب خطائي تازه ميجستم پناهي را

                                                              ميگزيدم دربهاي تاج زرين خداوندي

                                                                                لذت تاريك ودردآلود آغوش گناهي را.

"فروغ"

                    بانفس های پیچک هایش ، رخوتناك

                                      باچراغانش روشن ، همچون ني ني چشم

                                                                 با شبانش متفكر ، تنبل، بي تشويش

وبه نوزادي با لبخندي نامحدود

                                          مثل يك دايره ي پي درپي برآب

                                                                  وتني پرخون ، چون خوشه اي ازانگور

-من به آوار ميانديشم

وبه تاراج وزش هاي سياه

                          وبه نوري مشكوك

                                                  كه شبانگاهان درپنجره ميكاود

                                                                 وبه گوري كوچك ، كوچك چون پيكر يك نوزاد

-كار ... كار؟

-آري، اما درآن ميز بزرگ

دشمني مخفي مسكن دارد

                           كه تراميجويد آرام آرام

                                                     همچنان كه چوب ودفتر را

                                                                       وهزاران چيز بيهوده ي ديگر را

                                 وسرانجام ، تودر فنجاني چاي فرو خواهدرفت

                                                                                  مثل قايق درگرداب

ودراعماق افق ، چيزي جز دود غليظ سيگار

                                     وخطوط نامفهوم نخواهي ديد

-يك ستاره؟

-آري ، صدها ، صدها، اما

                           همه درآنسوي شب هاي محصور

-يك پرنده؟

-آري ، صدها ، صدها، اما

                           همه درخاطره هاي دور

                                               باغرور عبث بال زدنهاشان

-من به فريادي دركوچه ميانديشم

-من به موشي بي آزار كه درديوار

                                       گاهگاهي گذر دارد !

-سخني بايد گفت

                سخني بايد گفت

                             درسحرگاهان ، درلحظه ي لرزاني

                                                          كه فضا همچون احساس بلوغ

                                                                             ناگهان باچيزي مبهم ميآميزد

                                                 من دلم مي خواهد

                                                                          كه به طغياني تسليم شوم

                                                   من دلم مي خواهد

                                                                           كه ببارم از آن ابر بزرگ

                                                   من دلم مي خواهد

                                                                         كه بگويم    نه     نه    نه    نه

-برويم

-سخني بايد گفت

-جام ، يابستر ، يا تنهايي ، يا خواب؟

-برويم ....

"فروغ"

                        -نه، ای دوست ، غروبی ابدیست

         باعبور دوکبوتر در باد

                      چون دو تابوت سپید

                                   وصداهایی ازدور ، از آن دشت غريب ،

                                                     بی ثبات وسرگردان ، همچون حرکت باد

-سخنی باید گفت

سخنی باید گفت

دل من میخواهد باظلمت جفت شود

سخنی باید گفت

                             چه فراموشی سنگینی

                                          سیبی ازشاخه فرو می افتد

                                                            دانه های زرد تخم کتان

                                                                 زیر منقار قناری های عاشق من میشکنند

گل باقالا، اعصاب کبودش رادر سکر نسیم

میسپارد به رها گشتن ازدلهره ی گنگ دگرگونی

                                             ودر اینجا ، در من ، در سر من؟

آه....

درسر من چیزی نیست بجز چرخش ذرات غلیظ سرخ

ونگاهم

مثل یک حرف دروغ

               شرمگینست وفرو افتاده

 -من به یک ماه می اندیشم

  -من به حرفی درشعر

  -من به یک چشمه می اندیشم

   - من به وهمی درخاک

   -من به بوی غنی گندمزار

    -من به افسانه ی نان

   -من به معصومیت بازی ها

                       وبه آن کوچه ی باریک دراز

                                            که پراز عطر درختان اقاقی بود

-من به بیداری تلخی که پس ازبازی

                                  وبه بهتی که پس از کوچه

                                                وبه خالی طویلی که پس ازعطر اقاقی ها

-قهرمانیها؟

-آه

اسب ها پیرند

                               -عشق؟

                                         -تنهاست واز پنجره ای کوتاه

                                                           به بیابان های بی مجنون مینگرد

                                                                           به گذرگاهی باخاطره ای مغشوش

                                                                                           از خرامیدن ساقی نازک درخلخال

-آرزوها؟

-خودرامی بازند

             درهماهنگی بیرحم هزاران در

                                               -بسته؟

                                                          -آری ، پیوسته بسته، بسته

                                                                                   -خسته خواهی شد.......

                            "فروغ"