آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نیفزایم

آسایش بیکرانه می خواهم

                                                                 پا بر سر دل نهاده می گویم

                                                                بگذاشتن از آن ستیزه جو خوشتر

                                                                یک بوسه ز جام زهر بگرفتن

                                                                از بوسه آتشین خوشتر

پنداشت اگر شبی به سرمستی

در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم

در دامن دیگران به سر کردم

                                                               دیگر نکنم ز روی نادانی

                                                               قربانی عشق او غرورم را

                                                              شاید که چو بگذرم از او یابم

                                                              آن گمشده شادی و سرورم را

 آنکس که مرا نشاط و مستی داد

آنکس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تامل گفت

او یک زن ساده لوح عادی بود

                                                             می سوزم از این دو رویی و نیرنگ

                                                            یکرنگی کودکانه می خواهم

                                                            ای مرگ از آن لبان خاموشت

                                                            یک بوسه جاودانه می خواهم

رو پیش زنی ببر غرورت را

کو عشق ترا به هیچ نشمارد

آن پیکر داغ و دردمندت را

با مهر به روی سینه نفشارد

                                                          عشقی که ترا نثار ره کردم

                                                          در سینه دیگری نخواهی یافت

                                                         زان بوسه که بر لبانت افشاندم

                                                         سوزنده تر آذری نخواهی یافت

در جستجوی تو و نگاه تو

دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشه آن دو چشم رویایی

هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

                                                       دیگر به هوای لحظه ای دیدار

                                                       دنبال تو در بدر نمیگردم

                                                       دنبال تو ای امید بی حاصل

                                                       دیوانه و بی خبر نمی گردم

در ظلمت آن اطاقک خاموش

بیچاره و منتظر نمی مانم

هر لحظه نظر به در نمی دوزم

وان آه نهان به لب نمیرانم

                                 ای زن که دلی پر از صفا داری

                                                     از مرد وفا مجو مجو هرگز

                                                                       او معنی عشق را نمی داند

                                                                                            راز دل خود به او مگو هرگز

               "فروغ"

آتشی بود و فسرد

                            رشته ای بود و گسست

                                                         دل چو از بند تو رست

                                                                              جام جادویی اندوه شکست

آمدم تا بتو آویزم

لیک دیدم که تو آن شاخه بی برگی

                                لیک دیدم که تو بر چهره امیدم

                                                                   خنده مرگی

                                                                             وه چه شیرینست

                                                                                      بر سر گور تو ای عشق نیاز آلود

پای کوبیدن

وه چه شیرینست

                  از تو ای بوسه سوزنده مرگ آور

                                                            چشم پوشیدن

وه چه شیرینست

                  از تو بگسستن و با غیر تو پیوستن

                                                    در بروی غم دل بستن

                                                                             که بهشت اینجاست

                                                                                        بخدا سایه ابر و لب کشت اینجاست

تو همان به ‚ که نیندیشی

                            بمن و درد روانسوزم

                                                     که من از درد نیاسایم

                                                                            که من از شعله نیفروزم

              "فروغ"

سلام به همه ی دوستان.

امروز یه شعر از وبلاگ http://www.dolphi.blogfa.com/ می ذارم امیدوارم خوشتون بیاد.

امروز هفت ماه تمام است کافرم

از تو جنین مشترکی هست در سرم

ته مانده های مذهب خود را همین دو ماه

در کاسه گناه تو بالا می آورم

با نسخه ای مرا به تماشا گذاشته ست

تزریق زیر جلدی افکار مادرم

هرگز به من اجازه ندادند فکر را

این قرص های لعنتی خواب آورم

این روزها تمام حواسم به کودکی ست

که شهر را به هم بزند در برابرم




آقای ایگرگ آمده با گوشی و تفنگ

باید معاینه بشود ذهن لاغرم

بالابلند چشم قشنگ, حیا ندار

عریان نگاه کن به حواس معطرم

شرمندگی کلمه برای نوشته ها

از این چرندیات تو بایست بگذرم

اصلا قرار بو دتو سبز و سفید و سرخ ...

از خواب های قهوه ای تو مکدرم

می خواهی اشهد کلمات مرا ولی

من مرده ام درست در این سطر آخرم ...

"فاطمه قائدی"

بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم

در اینه بر صورت خود خیره شدم باز

بند از سر گیسویم آهسته گشودم

                                                              عطر آوردم بر سر و بر سینه فشاندم

                                                             چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم

                                                              افشان کردم زلفم را بر سر شانه

                                                              در کنج لبم خالی آهسته نشاندم

گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست

 تا مات شود زین همه افسونگری و ناز

چون پیرهن سبز ببیند به تن من

با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز

                                                           او نیست که در مردمک چشم سیاهم

                                                            تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند

                                                            این گیسوی افشان به چه کار ایدم امشب

                                                            کو پنجه او تا که در آن خانه گزیند 

او نیست که بوید چو در آغوش من افتد

دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را

 ای اینه مردم من از حسرت و افسوس

او نیز که بر سینه فشارد بدنم را

                                                               من خیره به اینه و او گوش به من داشت

                                                              گفتم که چه سان حل کنی این مشکل ما را

                                                              بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش

                                                              ای زن چه بگویم که شکستی دل ما را

                       "فروغ"

هرگز آرزو نکرده ام

            یک ستاره درسراب آسمان شوم

                                            یا چو روح برگزیدگان

                                                              همنشین خامش فرشتگان شوم

هرگز از زمین جدا نبوده ام

با ستاره آشنا نبوده ام

روی خاک ایستاده ام

                 با تنم که مثل ساقه گیاه

                                          باد و آفتاب و آب را

                                                           می مکد که زندگی کند

بارور ز میل

بارور ز درد

                  روی خاک ایستاده ام

                                      تا ستاره ها ستایشم کنند

                                                              تا نسیمها نوازشم کنند

از دریچه ام نگاه میکنم

جز طنین یک ترانه نیستم

                             جاودانه نیستم

                                                جز طنین یک ترانه جستجو نمیکنم

در فغان لذتی که پاکتر

                             از سکوت ساده غمیست

                                                          آشیانه جستجو نمی کنم

                                                                                    در تنی که شبنمیست

روی زنبق تنم

بر جدار کلبه ام که زندگی ست

با خط سیاه عشق

                           یادگارها کشیده اند

                                                    مردمان رهگذر

                                                                          قلب تیر خورده

                                                                                         شمع واژگون

نقطه های سکت پریده رنگ

                      بر حروف در هم جنون

                                      هر لبی که بر لبم رسید

                                                              بک ستاره نطفه بست

                                                                                در شبم که می نشست

روی رود یادگارها

پس چرا ستاره آرزو کنم ؟

این ترانه منست

دلپذیر دلنشین

                   پیش از این نبوده بیش از این

                                                                               "فروغ"
 

                      امشب شب تولدمه

امیدوارم همیشه شاد وپیروز باشید.

              من از نهایت شب حرف میزنم

                                           من از نهایت تاریکی

                                                               و از نهایت شب حرف میزنم

           اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

                                                                     و یک دریچه که از آن

                                     به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

                         "فروغ"

                                                         امشب از آسمان ديده تو

                                                         روی شعرم ستاره می بارد

                                                         در سكوت سپيد كاغذها

                                                         پنجه هايم جرقه می كارد

شعر ديوانه تب آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيكرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتش ها

                                           آری، آغاز دوست داشتن است

                                                                 گر چه پايان راه ناپيداست

                                                                                من به پايان دگر نينديشم

                                                                                         كه همين دوست داشتن زيباست

از سياهی چرا حذر كردن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند

عطر سكر آور گل ياس است

                                                       آه، بگذار گم شوم در تو

                                                      كس نيابد ز من نشانه من

                                                      روح سوزان آه مرطوبت

                                                       بوزد بر تن ترانه من

آه، بگذار زين دريچه باز

خفته در پرنيان رؤياها

با پر روشنی سفر گيرم

بگذرم از حصار دنياها

                                                   دانی از زندگی چه می خواهم

                                                   من تو باشم، تو، پای تا سر تو

                                                  زندگی گر هزارباره بود

                                                  بار ديگر تو، بار ديگر تو

آنچه در من نهفته دريائيست

كی توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين توفانی

كاش يارای گفتنم باشد

                                                   بسكه لبريزم از تو، می خواهم

                                                  بدوم در ميان صحراها

                                                  سر بكوبم به سنگ كوهستان

                                                 تن بكوبم به موج درياها

بسكه لبريزم از تو، می خواهم

چون غباری ز خود فرو ريزم

زير پای تو سر نهم آرام

به سبك سايه تو آويزم

                                       آری، آغاز دوست داشتن است

                                                         گر چه پايان راه ناپيداست

                                                                        من به پايان دگر نينديشم

                                                                                    كه همين دوست داشتن زيباست

                 "فروغ"

                                                              موج رنگين افق پايان نداشت
                                                              آسمان از عطر روز آكنده بود
                                                               گرد ما گوئي حرير ابرها
                                                              پرده اي نيلوفري افكنده بود

«دوستت دارم» خموش و خسته جان
باز هم لغزيد بر لب هاي من
ليك گوئي در سكوت نيمروز
گم شد از بي حاصلي آواي من

                                                            ناله كردم: آفتاب ... اي آفتاب
                                                           بر گل خشكيده اي ديگر متاب
                                                           تشنه لب بوديم و او ما را فريفت
                                                            در كوير زندگاني چون سراب

در خطوط چهره اش ناگه خزيد
سايه هاي حسرت پنهان او
چنگ زد خورشيد بر گيسوي من
آسمان لغزيد در چشمان او

                                                        آه ... كاش آن لحظه پاياني نداشت
                                                        در غم هم محو و رسوا مي شديم
                                                        كاش با خورشيد مي آميختيم
                                                        كاش همرنگ افق ها مي شديم

              "فروغ"

از پیش من برو که دل آزارم

                      ناپایدار و سست و گنه کارم

                                             در کنج سینه یک دل دیوانه

                                                                         در کنج دل هزار هوس دارم

قلب تو پک و دامن من ناپاک

                          من شاهدم به خلوت بیگناه

                                              تو از شراب بوسه من مستی

                                                          من سرخوش از شرابم و پیمانه

            چشمان من هزار زبان دارد

                                 من ساقیم به محفل سرمستان

                                                      تا کی ز درد عشق سخن گویی

                                                                                      گر بوسه خواهی از لب من بستان

عشق تو همچو پرتو مهتابست

                   تابیده بی خبر به لجن زاری

                               باران رحمتی است که می بارد

                                                            بر سنگلاخ قلب گنهکاری

                                                                              من ظلمت و تباهی جاویدم

                                                                                                   تو آفتاب روشن امیدی

                                                                               بر جانم ای فروغ سعادتبخش

                                                              دیر است این زمان که تو تابیدی

                                   دیر آمدم و دامنم از کف رفت

دیر آمدی و غرق گنه گشتم

از تند باد ذلت و بدنامی

                  افسردم و چو شمع تبه گشتم

                                                                                               "فروغ"

یکی مهمان ناخوانده

         ز هر درگاه رانده سخت وامانده

                         رسیده نیمه شب از راه ‚ تن خسته  ‚ غبار آلود

                                                     نهاده سر بروی سینه رنگین کوسن هایی

                                                                                        که من در سالهای پیش

همه شب تا سحر می دوختم با تارهای نرم ابریشم

                               هزاران نقش رویایی بر آنها در خیال خویش

                                                 و چون خاموش می افتاد بر هم پلکهای داغ و سنگینم

گیاهی سبز میرویید در مرداب رویاهای شیرینم

                                  ز دشت آسمان گویی غبار نور بر می خاست

                                                 گل خورشید می آویخت بر گیسوی مشکینم

                                                                      نسیم گرم دستی حلقه ای را نرم می لغزاند

           در انگشت سیمینم

                             لبی سوزنده لبهای مرا با شوق می بوسید

و مردی می نهاد آرام با من سر بروی سینه ی خاموش

                                                          کوسنهای رنگینم

       کنون مهمان ناخوانده

                     ز هر درگاه رانده سخت وامانده

                                      بر آنها می فشارد دیدگان گرم خوابش را

    آه من باید به خود

                      هموار سازم تلخی زهر عتابش را

                                     و مست از جامهای باده می خواند که ایا هیچ

                                                              باز در میخانه لبهای شیرینت شرابی هست

یا برای رهروی خسته

              در دل این کلبه خاموش عطر آگین زیبا

                                                   جای خوابی هست ؟

                "فروغ"