عیدانه

سلام به همه ی دوستان عزیز.

نوروزتان پیروز

امید که سال خوبی داشته باشید. عید همگی مبارک.

ممنون از گلمراد عزیز که این شعرو برام فرستاد

بوی باران بوی سبزه بوی خـــاک
شاخه های شسته باران خورده پـــاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو های شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به خال روزگارا
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از ان می که می باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

.........................................................................................

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت

ای دختر بهار حسد می برم به تو
عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا
با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو
بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای
با ناز میگشود دو چشمان بسته را
میشست ککلی به لب آب تقره فام
آن بالهای نازک زیبای خسته را
خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش
بر چهر روز روشنی دلکشی دوید
موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او
رازی سرود و موج بنرمی از او رمید
خندید باغبان که سرانجام شد بهار
دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم
دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار
ای بس بهارها که بهاری نداشتم
خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان
گویی میان مجمری از خون نشسته بود
می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب
دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

"فروغ"

+نوشته شده در دوشنبه 27 اسفند1386ساعت23:45توسط مژده |

اندوه

نه چراغ چشم گرگی پیر

نه نفسهای غریب کاروانی خسته و گمراه

مانده دشت بیکران خلوت و خاموش

زیر بارانی که ساعتهاست می بارد

در شب دیوانه ی غمگین

که چو دشت او هم دل افسرده ای دارد

در شب دیوانه ی غمگین

مانده دشت بیکران در زیر باران ، آهن ، ساعتهاست

همچنان می بارد این ابر سیاه ساکت دلگیر

نه صدای پای اسب رهزنی تنها

نه صفیر باد ولگردی

نه چراغ چشم گرگی پیر

"اخوان ثالث"

+نوشته شده در یکشنبه 26 اسفند1386ساعت16:44توسط مژده |

قربانی

امشب بر آستان جلال تو

آشفته ام ز وسوسه الهام

جانم از این تلاش به تنگ آمد

ای شعر ... ای الهه خون آشام

دیریست کان سروده خدایی را

در گوش من به مهر نمی خوانی

دانم که باز تشنه خون هستی

اما ... بس است این همه قربانی

خوش غافلی که از سر خود خواهی

با بندهات به قهر چها کردی

چون مهر خویش در دلش افکندی

او را ز هر چه داشت جدا کردی

دردا که تا بروی تو خندیدم

در رنج من نشستی و کوشیدی

اشکم چو رنگ خون شقایق شد

آن را بجام کردی و نوشیدی

چون نام خود بپای تو افکندم

افکندیم به دامن دام ننگ

آه ... ای الهه کیست که میکوبد

اینه امید مرا بر سنگ ؟

در عطر بوسه های گناه آلود

رویای آتشین ترا دیدم

همراه با نوای غمی شیرین

در معبد سکوت تو رقصیدم

اما... دریغ و درد که جز حسرت

هرگز نبوده باده به جام من

افسوس ... ای امید خزان دیده

کو تاج پر شکوفه نام من ؟

از من جز این دو دیده اشک آلود

آخر بگو...چه مانده که بستانی ؟

ای شعر ...ای الهه خون آشام

دیگر بس است ... اینهمه قربانی

"فروغ"

+نوشته شده در پنجشنبه 23 اسفند1386ساعت18:43توسط مژده |

اندوه تنهایی

سلام ۲روزه این آهنگ که از محسن چاوشی هستو گوش میدم.

http://www.4shared.com/file/40545261/65fa08b0/chavoshi.html

من بازخم زبونا رفیقم

مرحم بزن باحرفات رو زخم عمیقم

باتوام که داری به گریم می خندی

کاش می شد بیای و به من دل ببندی

تنها بودن یه کابوس شومه عزیزم

کاردل نباشی تمومه عزیزم عزیزم.

************************************************************

اندوه تنهایی

پشت شیشه برف میبارد

در سکوت سینه ام دستی

دانه اندوه میکارد

مو سپید آخر شدی ای برف

تا سرانجام چنین دیدی

در دلم باریدی ... ای افسوس

بر سر گورم نباریدی

چون نهالی سست میلرزد

روحم از سرمای تنهایی

میخزد در ظلمت قلبم

وحشت دنیای تنهایی

دیگرم گرمی نمی بخشی

عشق ای خورشید یخ بسته

سینه ام صحرای نومیدیست

خسته ام ‚ از عشق هم خسته

غنچه شوق تو هم خشکید

شعر ای شیطان افسونکار

عاقبت زین خواب درد آلود

جان من بیدار شد بیدار

بعد از او بر هر چه رو کردم

دیدم افسون سرابی بود

آنچه میگشتم به دنبالش

وای بر من نقش خواب بود

ای خدا ... بر روی من بگشای

لحظه ای درهای دوزخ را

تا به کی در دل نهان سازم

حسرت گرمای دوزخ را؟

دیدم ای بس آفتابی را

کو پیاپی در غروب افسرد

آفتاب بی غروب من !

ای دریغا در جنوب ! افسرد

بعد از او دیگر چی میجویم؟

بعد از او دیگر چه می پایم ؟

اشک سردی تا بیافشانم

گور گرمی تا بیاسایم

پشت شیشه برف میبارد

در سکوت سینه ام دستی

دانه اندوه میکارد

"فروغ"

+نوشته شده در سه شنبه 21 اسفند1386ساعت21:45توسط مژده |

عصیان

به لبهایم مزن قفل خموشی

که در دل قصه ای ناگفته دارم

ز پایم باز کن بند گران را

کزین سودا دلی آشفته دارم

بیا ای مرد ای موجود خودخواه

بیا بگشای درهای قفس را

اگر عمری به زندانم کشیدی

رها کن دیگرم این یک نفس را

منم آن مرغ آن مرغی که دیریست

به سر اندیشه پرواز دارم

سرود ناله شد در سینه تنگ

به حسرتها سر آمد روزگارم

به لبهایم مزن قفل خموشی

که من باید بگویم راز خودرا

به گوش مردم عالم رسانم

طنین آتشین آواز خود را

بیا بگشای در تا پر گشایم

بسوی آسمان روشن شعر

اگر بگذاریم پرواز کردن

گلی خواهم شدن در گلشن شعر

لبم بوسه شیرینش از تو

تنم با بوی عطرآگینش از تو

نگاهم با شررهای نهانش

دلم با ناله خونینش از تو

ولی ای مرد ای موجود خودخواه

مگو ننگ است این شعر تو ننگ است

بر آن شوریده حالان هیچ دانی

فضای این قفس تنگ است تنگ است

مگو شعر تو سر تا پا گنه بود

از این ننگ و گنه پیمانه ای ده

بهشت و حور و آب کوثر از تو

مرا در قعر دوزخ خانه ای ده

کتابی خلوتی شعری سکوتی

مرا مستی و سکر زندگانی است

چه غم گر در بهشتی ره ندارم

که در قلبم بهشتی جاودانی است

شبانگاهان که مه می رقصد آرام

میان آسمان گنگ و خاموش

تو در خوابی و من مست هوسها

تن مهتاب را گیرم در آغوش

نسیم از من هزاران بوسه بگرفت

هزاران بوسه بخشیدم به خورشید

در آن زندان که زندانیان تو بودی

شبی بنیادم از یک بوسه لرزید

بدور افکن حدیث نام ای مرد

که ننگم لذتی مستانه داده

مرا میبخشد آن پروردگاری

که شاعر را دلی دیوانه داده

بیا بگشای در تا پر گشایم

بسوی آسمان روشن شعر

اگر بگذاریم پرواز کردن

گلی خواهم شدن در گلشن شعر

"فروغ"

+نوشته شده در یکشنبه 19 اسفند1386ساعت22:50توسط مژده |

غوغا میکنی....

اى غنچه ى خندان چرا خون در دل ما میكنى

خارى به خود می بندى و ما را ز سر وا میكنى

از تیر كجتابى تو آخر كمان شد قامتم

كاخت نگون باد اى فلك با ما چه بد تا میكنى

اى شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را

با دوست هم رحمى چو با دشمن مدارا میكنى

آتش پریداز تیشه ات امشب مگرای کوهکن

ازدست شیرین درددل باسنگ خارا می کنی

با چون منى نازك خیال ابرو كشیدن از ملال

زشت است اى وحشى غزال اما چه زیبا میكنى

امروز ما بیچارگان امید فردائیش نیست

این دانى و با ما هنوز امروز و فردا میكنى

دیدم به آتشبازیت شوق تماشایی به سر

آتش زدم درخودبیا گرخودتماشا می کنی

آه سحرگاه تورا ای شمع مشتاقم به جان

باری بیا گرآه خود باناله سودا می کنی

اى غم بگو از دست تو آخر كجا باید شدن

در گوشه ى میخانه هم ما را تو پیدا میكنى

ما شهریارا بلبلان دیدیم بر طرف چمن

شورافكن و شیرین سخن اما تو غوغا میكنى

"شهریار"

+نوشته شده در دوشنبه 13 اسفند1386ساعت19:39توسط مژده |

ظلمت

چه گریزیت ز من؟

چه شتابیت به راه؟

به چه خواهی بردن

در شبی این همه تاریک پناه؟

مرمرین پلهء آن غرفه عاج

ای دریغا که ز ما بس دور است

لحظه ها را دریاب

چشم فردا کورست

نه چراغیست در آن پایان

هر چه از دور نمایانست

شاید آن نقطهء نورانی

چشم گرگان بیابانست

می فرومانده به جام

سر به سجاده نهادن تا کی

او درینجاست نهان

می درخشد در می

گر به هم آویزیم

ما دو سرگشته تنها، چون موج

به پناهی که تو می جوئی، خواهیم رسید

اندر آن لحظه جادوئی موج

"فروغ"

+نوشته شده در سه شنبه 7 اسفند1386ساعت22:50توسط مژده |