ایمان بیاوریم به آغازفصل سرد....

غروب

در غروبي ابدي

سوار برقايق

تنها

درسكوتي جان فرسا

عشق راهجي مي كرد

به يادآن روز

در حسرت آن لحظه

آن زمان كه بازوانت

تنها پناهگاه امن بود

آن زمان كه آرامش موج مي زد

در تلاقي دو نگاه

وعشق فرمان مي داد...

نگاهي خيره به دوردست

همچون وسعت صداي پيانو بيداد مي كرد.

وآب بود آب

وديگر هيچ !

"مژده ۸۷"

+نوشته شده در چهارشنبه 21 فروردین1387ساعت11:4توسط مژده |

می توان

آویزانش کنی

آویزان بر دریچه ی چشمانت

آنجا که گاه نفس حبس می شود

و می برد لحظه ها را سکوت

می بلعد

و شاخه ی آویزانِ باغچه

به هر بادی

سرگردان.

در تنهایی

در تاریکی و ظلمت

می توانی

با دستانت

تهوع را

از درون بن بست به بیرون پرتاب کنی

بسان باران از ابر

بسان اشک،

«آه که این قفس بس دلتنگ است».

می توان

آری می توان سکوت را

فریادی کرد

در دلِ کوچه های شهر

و خانه را آتشی

از خروش بی پایان زندگان

می توان ،آری می توان

چاره ای کرد

لحظه ای از این تنگنا

از این حلقه ی سکوت به بیرون جهید

آسمان را لمس کرد

هوا را

باران را

و دستان لطیف تو

ریشه های ما را می توان

زمین را

آری جهان را می توان دوست داشت.

از آن پنجره

از همان پنجره ی کوچکت

که آوای خفته ی زندگی را جان داده ای

با همه بن بستها و تهدیدها

از همان روزن

به ما

و دستهای فشرده درهم

قدم های آرام و تند

بر باریکه ی راه

راهی که بایدش پیمود

به سرشار از فریاد بودن

نفسهای پیاپی

شرابِ آزاد

از همان دریچه که چشمانت

با من گفتند:

می توان دستی را

قلبی را

لمس کرد

انسان را

از همان شبها با من بگو

با همان لبها

از عشق

از آزادی بگو...

"جلال (گلمراد)"

+نوشته شده در شنبه 17 فروردین1387ساعت11:26توسط مژده |

روزهاي سكوت ، ترديد

چون آب روان گذران

اما پايدار

ديگرچگونه مي توان پرواز كرد؟

ديگر چگونه مي توان سكوت شب راشكست؟

در ميان ظلمت شب

چگونه مي توان رنگ آسمان راديد؟

صدايي آمد

گنگ ومبهم

كسي به دنبال چيزي دويد

جستجويي بي سرانجام

در تمام طول شب

در ميان بودها ونبود ها

درجستجوي آسمان آبي

باورسپيده ي صبح

چه زيبا بود آن روز

آن روز كه اردك با جوجه هايش در بركه راه مي رفت!

بوي علفزار مي آمد

شايد هم چمنزار

در ميان خاطرات ورق نخورده...

بودن را فرياد كن

براي لذت زندگي

نه براي زنده ماندن.

"مژده ۸۷"

+نوشته شده در پنجشنبه 15 فروردین1387ساعت14:29توسط مژده |

تقدير نيست

بازي كودكانه اي بيش نيست

روبه رو رانگاه كن

فنجاني خالي

گلداني كه گلهايش را خزان زده !

نتهاي كج ومعوج به هم پيوسته

ويلن در گوشه ي اتاق

آرشه اي به دنبال سيم "مي"

اضطرابي ناگهاني

سيگاري در حال سوختن

نگاهي خيره

افكار ورق خورده

در باور مرگ قسطي

دوباره تنها شديم.

"مژده ۸۷"

+نوشته شده در یکشنبه 11 فروردین1387ساعت12:18توسط مژده |

وصل

آن تیره مردمکها آه

آن صوفیان ساده خلوت نشین من

در جذبه سماع دو چشمانش

از هوش رفته بودند

دیدم که بر سراسر من موج می زند

چون هرم سرخگونه آتش

چون انعکاس آب

چون ابری از تشنج بارانها

چون آسمانی از نفس فصلهای گرم

تا بی نهایت

تا آن سوی حیات

گسترده بود او

دیدم که در وزیدن دستانش

جسمیت وجودم

تحلیل می رود

دیدم که قلب او

با آن طنین ساحر سرگردان

پیچیده در تمامی قلب من

ساعت پرید

پرده به همراه باد رفت

او را فشرده بودم

در هاله حریق

می خواستم بگویم

اما شگفت را

انبوه سایه گستر مژگانش

چون ریشه های پرده ابریشم

جاری شدند از بن تاریکی

در امتداد آن کشاله طولانی طلب

و آن تشنج ‚ آن تشنج مرگ آلود

تا انتهای گمشده من

دیدم که می رهم

دیدم که پوست تنم از انبساط عشق ترک می خورد

دیدم که حجم آتشینم

آهسته آب شد

و ریخت ریخت ریخت

در ماه ‚ ماه به گودی نشسته ‚ ماه منقلب تار

در یکدیگر گریسته بودیم

در یکدیگر تمام لحظه ی بی اعتبار وحدت را

دیوانه وار زیسته بودیم

"فروغ"

+نوشته شده در چهارشنبه 7 فروردین1387ساعت19:40توسط مژده |