ایمان بیاوریم به آغازفصل سرد....

جفت

شب می آید

و پس از شب ‚ تاریکی

پس از تاریکی

چشمها

دستها

و نفس ها و نفس ها و نفس ها ...

و صدای آب

که فرو می ریزد قطره قطره قطره از شیر

بعد دو نقطه سرخ

از دو سیگار روشن

تیک تک ساعت

و دو قلب

و دو تنهایی

"فروع"

+نوشته شده در سه شنبه 29 بهمن1387ساعت15:31توسط مژده |

یادی از گذشته

شهریست در کنار آن شط پر خروش

با نخلهای در هم و شبهای پر ز نور

شهریست در کناره آن شط و قلب من

آنجا اسیر پنجه یک مرد پر غرور

شهریست در کنار آن شط که سالهاست

آغوش خود به روی من و او گشوده است

بر ماسه های ساحل و در سایه های نخل

او بوسه ها ز چشم و لب من ربوده است

آن ماه دیده است که من نرم کرده ام

با جادوی محبت خود قلب سنگ او

آن ماه دیده است که لرزیده اشک شوق

در آن دو چشم وحشی و بیگانه رنگ او

ما رفته ایم در دل شبهای ماهتاب

با قایقی به سینه امواج بیکران

بشکفته در سکوت پریشان نیمه شب

بر بزم ما نگاه سپید ستارگان

بر دامنم غنوده چو طفلی و من ز مهر

بوسیده ام دو دیده در خواب رفته را

در کام موج دامنم افتاده است و او

بیرون کشیده دامن در آب رفته را

کنون منم که در دل این خلوت و سکوت

ای شهر پر خروش ترا یاد میکنم

دل بسته ام به او و تو او را عزیز دار

من با خیال او دل خود شاد میکنم

"فروغ"

+نوشته شده در یکشنبه 20 بهمن1387ساعت20:12توسط مژده |

تمرکز نشئه

براي ساناز

صبح ساعت ۳ تورنتو ۲۷ اپريل ۹۷

چقدر و چند ازين پرنده ها بغلت داري بپروازان همه را من آمده ام

آماده ام

از آسمان کاغذ خالي ميبارد آغشته کردي آغشته مرا به خون خود بپروازان حالا

کاشکاش آمد کلاغ هاي جهان نيستند و آسمان ميباراند روح تو را بر روي من

چقدر و چند ببينم و هيچ گاه سير نشوم

مي آمده اي انگار با غنچه ها از گوش هايت هر چه با چشم هايم تو را بخورم سير نميشوم

بسيرانم

بگو بپرانُنُدم و دور تو چرخانُنُدم و دامن هايت را به تکان بريزانم من ـ ميوه هايم را

که پيش مرگ تو باشم که بوي گردن آهو را بپيچانم به جانم که پيشِ پيش مرگ تو باشم

ب ي شکسته با الفِ قد تو ميرقصد حالا همه کلمه آن تو ميان من بالاي ما

چقدر و چند ازين چيزها بغلت داري چقدر و چند

به خودت او گفتي مرا به او در خيالش بغلتان که خوابش با خوابم آيد

حراميان رؤياهايم را بيدار کن که دروازه هاي زمان باز شده زن و زمان و زبان همسفر

و شهر را خبر نکن که جنونش بر سطح رنگ ميسايد جنون من نگراني است

مرا به روي انگشتت بچرخان بچرخانم بچرخانممان که هر دو بيماريم

به کجا که برگردي کجا آن کجاست کجاهم نيست

در نهاد زن و شاديِ او اوييدن

به گردن خود ببوسانم از کجاهايم به ساحل آمده ام حتي هنوز هم غرق طراوت نامت

يارم نباش، خودت باشم خودم باش خود پيش مرگ تو بودن

خبر کن موسيقي را که گرههاي انگشتانت به ماه گره خورده اند

که ناخنت هلال ماه شده چيزي نيست هلال و ماه در شب واحد بودي چيزي نيست

مرا به سود خود بتابان بچين، رسيده و نرسيده بچين و پنجره را باز کن

جهان به سود جهان است ببيندت حالا بچينم

برو به هوا، به هواي اين که من از پشت پا نگرانت شوم

و آمدي که بيايي بيا و چنگ وار منحني ام را بگير و باز بغل کن بزن که بخواند

بِدُم به من بِدُم پهلوهايت را و شانه هايت را

بِوُزانم بتوفانم و برنگردانم و هيچم کن که هيچ نداندمان

و شهر را خبر نکن که اين که من گويم جنون نداند

و يادگارم کن به ديوارهاي هيچ و بنويسانم

و بگو ديوارها را به زير پاهايت دراز کنند

خود را به سوي آسمان مثل هميشه ها بدرازان کسي نداندمان من آماده ام

"رضا براهنی"

+نوشته شده در چهارشنبه 16 بهمن1387ساعت14:57توسط مژده |

عصیان بندگی

شاه بیت نمازم

...تو چه هستی ای همه هستی ما از تو

تو چه هستی جز دو دست گرم در بازی

دیگران در کار گل مشغول و تو در گل

می دمی تا بنده سر گشته ای سازی

تو چه هستی ای همه هستی ما از تو

جز یکی سدی به راه جستجوی ما

گاه در چنگال خشمت میفشاریمان

گاه می آیی و می خندی به روی ما

تو چه هستی ؟ بنده نام و جلال خویش

دیده در آینه دنیا و جمال خویش

هر دم این آینه را گردانده تا بهتر

بنگرد در جلوه های بی زوال خویش

برق چشمان سرابی ‚ رنگ نیرنگی

شیره شبهای شومی ‚ ظلمت گوری

شاید آن خفاش پیر خفته ای کز خشم

تشنه سرخی خونی ‚ دشمن نوری

خود پرستی تو خدایا خود پرستی تو

کفر می گویم تو خارم کن تو خاکم کن

با هزاران ننگ آلودی مرا اما

گر خدایی در دلم بنشین و پاکم کن

لحظه ای بگذر ز ما بگذار خود باشیم

بعد از آن ما رابسوزان تا ز خود سوزیم

بعد از آن یا اشک یا لبخند یا فریاد

فرصتی تا توشه ره را بیندوزیم

"فروغ"

+نوشته شده در چهارشنبه 9 بهمن1387ساعت11:3توسط مژده |

خداحافظ مادربزرگ!

هنوز عصایت روی زمین تنهاست.

شاید او هم باور ندارد.

مثل همه

هیچ کس باور نمی کرد رفتنت را

در آن صبح دلگیر آدینه

انگار صورتم خیس شد

آن هنگام که خوابیده بودی

وصدای ناله ی مادر اتاق را پر کرده بود

وچه آرام خوابیده بودی

میم مثل مادر

+نوشته شده در یکشنبه 6 بهمن1387ساعت21:5توسط مژده |